Leyndardómurinn um minnkandi endingu prentplötunnar

Eins og kunnugt er eru þættirnir sem hafa aðallega áhrif á endingu prentplötunnar of mikill þrýstingur frá blekvalsunum á plötunni, of mikil dempun á teppinu, of mikil gosbrunalausn, slit og leikur í legum vélarinnar, ójafn ljósnæm húð á plötunni og of mikil uppsöfnun pappírsryks á teppinu. Staðan sem við lentum í að þessu sinni er tiltölulega sérstök og sérstakar aðstæður eru sem hér segir.

Seint í desember á síðasta ári, á háannatíma bóka- og tímaritaframleiðslu, voru tvær 4787 átta-lita vefoffsetpressur fyrirtækisins okkar í gangi stöðugt dag og nótt. Hins vegar sögðu blaðamenn almennt að pappírsgæði væru ekki mjög góð og mikið pappírsryk væri á teppunum. Þegar það var snert með hendi fannst það eins og lag af sandi (sem voru í raun grófari kvoðatrefjar), sem olli miklu sliti á plötunum og lítilli endingu á prentun. Venjulega, eftir um 40.000 til 50.000 prentanir, þurfti að setja nýja plötu, sérstaklega fyrir neðri hópinn, sem krafðist tíðari plötuskipta. Fyrir vikið gat dagleg vélaframleiðsla ekki aukist, sem hafði alvarleg áhrif á framleiðsluáætlunina. Þar sem pappírsvelta þurfti líka nokkurn tíma þurftu allir að gnísta tönnum og halda áfram að nota þessa pappírslotu þar til hann var búinn.

Fimm dögum síðar skiptum við yfir í-gæða innlent pappírsmerki, en ástandið batnaði samt ekki verulega. Skrítið? Núverandi pappírsgæði eru alveg í lagi, svo hvers vegna getur ending prentplötunnar ekki batnað? Gæti það verið vandamál með rekstur blaðamanna?

Með þessar efasemdir í huga, athuguðum við í röð lindalausnarhlutfallið, þrýsting blekvalsanna á plötunni, sængurpúðann osfrv., og fundum engin vandamál. Rekstraraðilarnir fullvissuðu okkur líka um að öll leiðréttingargögn væru þau sömu og á síðasta ársfjórðungi og ekki hefði verið hægt að breyta þeim að eigin geðþótta. Eftir mikla íhugun bárum við saman gömlu plöturnar úr fyrri lotunni við núverandi gömlu plöturnar og komumst að því að yfirborðsslitið var svipað, með grunnum lóðréttum rispum. Vitanlega var plötuslitið enn til. Eftir að hafa útilokað þætti eins og pappírs- og vélastillingar voru einu íhlutirnir í náinni snertingu við plötuna plöturúllurnar. Við komumst að þeirri niðurstöðu í upphafi að grófu trefjarnar úr fyrri pappírslotunni hefðu verið fluttar stöðugt yfir á plöturnar og gúmmívalsurnar í gegnum teppið. Eftir milljónir snúninga og samþjöppunar höfðu þessar trefjar fest sig þétt inn í yfirborð gúmmívalsanna eins og sýnt er á mynd 1.

Mynd 1 Yfirborð gúmmívals pressað með grófum trefjasandiögnumÞar sem tíminn var takmarkaður gerðum við fyrst tilraunir á neðra settinu í fyrsta litahópnum, skiptum út tveimur bakrúllum og þurrkuðum hinar gúmmírúllurnar hverja í annarri og byrjuðum síðan á prentun. Eftir hálfan dag af prófun fór ending prentplötunnar aftur í eðlilegt horf. Síðan var bakrúllum settanna sem eftir voru skipt út í einu í einu. Á þessum tímapunkti var vandamálið við slit á prentplötum af völdum grófra trefja í pappírnum loksins leyst.